Ağaç Grubu

Neurokids and Family Ağaç Grubunun bir oyun anına sizi davet etmek istiyorum: Minik eller havaya kalkıyor, bir oyuncak işaret ediliyor. Biri “Top!” diye sevinçle bağırırken, diğeri heyecanla “Ben de!” diyerek ona doğru uzanıyor. O an sadece bir oyuncağa uzanmak değil, bir bağ kurmak anlamına geliyor. Çocuklar göz göze gelir, bazen gülümser, bazen küçük bir çatışma yaşar, ama her durumda birbirlerinden öğrenir. Bu öğrenmenin sıcaklığı, odanın havasını doldurur.

Neurokids’te bebekler bedenlerini tanımayı öğrenir. Ellerini inceler, “Bunu yapabiliyorum!” diyerek parmaklarını kıvırır. Ayaklarını yere vurur, bir ses çıkarır ve heyecanla bakar: “Bu benim ayak sesim!” diye düşünür. Bu basit hareketler, onların bedenlerinin sınırlarını ve gücünü keşfetmelerine yardımcı olur. Ebeveynler, çocuklarının bu küçük ama büyük başarılarına hayranlıkla bakar. “Bak, artık kendi kendine uzanıyor,” der biri. Diğeri, “İlk kez bana bakarak işaret etti!” diye sevinir. 

Akranlarla bir arada olmak, paylaşmayı ve birlikte öğrenmeyi öğretir. Bir çocuk, elindeki oyuncağı arkadaşına uzatır. Oyun grubu lideri yumuşak bir sesle “Harika, bakın nasıl paylaşıyorsunuz!” der. Bu, bir keşif anıdır. Çocuklar bu sıcak geri bildirimle daha çok denemeye cesaret eder. Ve işaret etme… İşte bu yaşta en büyülü anlardan biri. Bir çocuk, parmağıyla bir oyuncağı işaret eder, bakışları annesine döner ve ilk kelimeler dökülür: “Bu!” Annesi heyecanla yanıt verir: “Evet, bu bir top!” İşte bu, dilin ve iletişimin ilk kıvılcımlarıdır. Çocuk, “Ben işaret edersem annem anlar,” diye düşünür. Bu basit etkileşim, onun iletişim kurma yeteneğini derinleştirir. Ebeveynler çocuklarını kucaklarına alırken, sıcak bir şekilde birbirlerine bakar. Herkesin yüzünde aynı tatlı ifade vardır: “Bugün ne çok şey deneyimledi!” Minik eller sallanır, “Hoşça kal Neurokids!” şarkısı söylenir ve bir sonraki buluşma için heyecanla vedalaşılır.