Çocukların dünyasına girmek için en önemli yol oyunlar demiştik. Peki biz bu yolu etkili kullanabiliyor muyuz? Tartışalım.
🌈Oyunlarda şu hataları sık görüyorum.
-Sürekli soru sormak(hangisi kırmızı, kaç tane var say?),
-Sürekli komut vermek(hadi bakalım gel, hadi sen de at, bana bak),
-Oyuncaklara odaklanmak( örneğin kartlar üzerinde resim var siz resime baktırmaya çalışıyorsunuz ancak çocuk başından aşağı atmak istiyor ancak siz illa kelimeleri söylesin, istediğiniz kartları versin istiyorsunuz),
-Karşılıklı eğlence değil öğretme çabası ön planda,
-Ebeveyn rolünden çıkılıp öğretmen rolüne girme,
-Çevredeki oyuncakların çok fazla olması,
-Çocuğun gelişim kapasitesine uygun olmaması(örneğin sembolik oyunları oynayamıyor, yani -mış gibi (evcilik, arabacılık)oyunları oynayamıyor ancak biz çocuğa senaryo sunmaya çalışıyoruz (bak deprem oluyor, yıkıldı ambulans gelsin yaralılar var),
-Çocuğu kelime bombardımanına tutmak(aa düştü yerine aman burası çok yüksek, adamın başı dönmüş önünü görememiş yere çakılmış, ambulans gellllll demek),
-Çocuğun fikrinin çıkmasına izin vermemek( olmaz köpek oraya nasıl çıksın bak uçağı al uçak havada uçar)
—————
🎈Peki önerim ne? Çocuğun ilgisini ve oyundaki liderliğini takip edin, oyuncakları oynatmayın, birlikte oynayın, eşlik edin ve oyunun en önemli kuralını unutmayın; Karşılıklı eğlenmek!
