Mutlu musunuz?
Çocuklarınız mutlu mu?
Mutlu çocuğun formülü var mı?
Mutluluğunu çocuğunun geleceğine, gelişimine ve sağlığına odaklamış ebeveynler çocuklarının mutlu olmasını sağlıyor mu sizce?
Birlikte bakalım. Kendinden tamamen vazgeçmiş, sadece çocuk merkezli yaşayan ve bu sebeple mutsuz olan ama tüm fedakarlığıyla günü kurtaran ebeveyn uzun vadede çocuğunun mutlu olmasını sağlayamayabilir.
Başarı her zaman mutlu olmak değildir. Ve mutlu olmak, başarılı olmaktan çok daha önemlidir. Bunu bilen aileler zaten artık “her şeye rağmen başarılı olsun” demiyor. Mutlu ve sağlıklı olsun diyor.
Oysa ki mutluluk, küçük şeylerden keyif almak, o ana odaklanmak, küçük mutluluklar yaratmak rol model alınarak öğreniliyor.
Annem eti pufu çok severdi ve babam anneme gelirken eti puf aldığında annem çok mutlu olurdu. Kendi çocukluğuma dair küçük şeylerden mutlu olmak deyince aklıma gelen ilk örnek bu sanırım 😊
Ebeveynler arasındaki pozitif ilişki, evde keyifle birlikte geçirilen zaman, sosyal ilişkiyle beslenme hali çok basit bağlamda mutlu çocuğun ilk tuğlası diyebiliriz.
Bu her zaman mümkün değil. Kimsenin evi Alice Harikalar Diyarı değil ne yazık ki… Burası dünya her şey oldukça karmaşık ve kaosun hakim olduğu bu evrende, bu yoğun iş ve şehir hayatının içinde birkaç şefkatli cümle, seni görüyorum ve duyuyorumu ifade etmek, gerekirse özür dilemek, çocuğa tutarlı ve istikrarlı ilişki sunmak, hatalarımızı da kabul etmek, ebeveynliği düşe kalka öğrenmek oldukça önemli 💫
Aslında en önemlisi ebeveynin kendini mutlu edecek girişimleri de. Kendinize küçük molalar verin. Bir dk durun ve kendinizi görün. Kendini görmeyen ebeveyn çocuğunu göremiyor. Siz mutlu musunuz önce buna bir bakın. Çünkü mutlu ebeveyn çocuğun beynine kodlanır. Mutluluk elbette bir iç dinamiktir ama öğrenilir ve öğretilir ❤️
